Jæja strákar, Bad og Mean og Ton, nú er komið nýtt ár og þið eruð auðvitað enn ekki byrjaðir að reykja eða hvað? Mean, þótt ég hafi fulla samúð með þér þá þykir mér nú ekki gaman að lesa um hægðarteppuvandamál þín, hvort sem þau hafa verið vel til lykta (!) leidd eða ekki ...

En ég lenti í mjög svo dularfullri upplifun á dögunum. Eins og þið vitið þá skrapp ég til Hohenkollern yfir jólin til að æfa mig í risastórsvigi, og þegar ég kom til baka þreytt og sæl skrapp ég út á land að njóta góða veðursins – ja það er annaðhvort Ísland eða Mallorca. Þegar komið var vel út fyrir ys og þys borgarinnar lagði ég bílnum, fór í hnésíða svitalosandi göngugrindarbeltið frá Badmeanton Ltd. (c) og hélt af stað arkvaðandi út í náttúruna – ja kannski ekki mikil náttúra þarna, aðallega örfoka melar en góðir til göngu!

Þetta var fallegur dagur, bjart, smá andvari lék um lokka mína en eftir því sem ég hélt lengra út á auðnulegan melinn, því þyngra varð mér um hjarta. Fyrst hélt ég að ég væri að fá svona weltsmersch en svo áttaði ég mig á því að hér voru tilfinningar á sveimi, og þær leituðu svona á mig, tróðu sér inn um augu og munn og önnur líkamsop og þrengdu að hjartanu svo mér lá við yfirliði.

Hvaðan komu þessar tilfinningar – voru þetta mínar eigin tilfinningar að koma heim eftir langa fjarveru, eða voru þetta einhverjar aðrar og mér alls óskyldar tilfinningar á villigötum? Hvernig gat ég vitað það, hvernig átti ég að greina milli þessara þráa, þessara langana, þessa saknaðar, þessarar sorgar, þessa trega, þessarar gleði, þessarar ástar, þessarar hræðslu, þessa ótta, hvaðan komu þessi tár? Mig sundlaði, ég féll á hné og þaðan fram fyrir mig á olnbogana, grúfði andlitið í höndunum og hristist sundur og saman af ekkasogum. Svona lá ég, ég veit ekki hversu lengi, smám saman þornuðu tárin, þindin þarfnaðist hvíldar, hjartað þurfti að fá að anda.

Ró færðist yfir mig, vindurinn lék enn í hárinu, köld vetrarsólin gægðist yfir sjóndeildarhringinn og virtist vera að reyna að hughreysta mig með einum og einum gulum sólargeisla. Ég lokaði augunum, og þá heyrði ég það – þá heyrði ég hvíslað, svo undurlágt, þetta var vindurinn en samt ekki vindurinn, þetta var rödd sem barst með vindinum, þetta var rödd vindsins, eða kannski vindur raddarinnar – en hvaðan kom hún? Úr hvaða barka barst þessi rödd, í hvaða heilahveli mynduðust þessar setningar, frá hvaða hjarta streymdu þessar tilfinningar?

Röddin hvíslaðist um mig, hún smaug í gegnum mig, en ég heyrði ekki orðaskil, eitt og eitt orð á stangli ... ‘kannski’ .... ‘vil ekki’ ... ‘get’ ... ‘af hverju’ ... ‘hvenær’ ... en smátt og smátt varð röddin skýrari, smátt og smátt skildi ég betur hvað hún var að segja, en ég man það ekki allt núna þegar ég er að skrifa þetta niður – ég skal þó reyna að segja ykkur frá því eins vel og ég get. Ég vildi vita hvaðan röddin kæmi, og ég reyndi það sem ég gat til að greina manninn sem bjó að baki orðanna:

Röddin hvíslaði um tímann, um framtíð og fortíð – ‘hvar er fortíðin,’ sagði hún, ‘hvert fór hún? Hver er framtíðin, hvar er hún? Er nútíðin eða ekki? Ert þú?’ spurði röddin og andvarpaði svo lágt að það var eins og lús að geispa. ‘Til hvers’, hélt hún áfram, ‘af hverju atvikaðist svona, hvers vegna verður hitt, hvenær er það búið, hvenær ert þú?’

Á andvara vindsins barst röddin enn – ‘langar þig langar mig langar langar löngu búið er það satt? Þrái enn og þráði í den og þrái senn’ sagði röddin, og ég var farin að átta mig á því að hver svo sem þetta var þá þóttist hann vera skáld.

Röddin læddist milli steinanna á holtinu, ósýnileg, hún fann mig og skotraðist inn um eyrun á mér, gegnum hamar og ístað og allt þar á milli þar til hún rakst á einhvern mjúkan blett sem ég var búin að gleyma að væri til. ‘Segðu bless, bless, kvaddi og fór, kemur hún aftur? Er ennþá pláss? Enginn annar er fluttur inn, en það er allt fullt af drasli.’ Nú sá ég að röddin tilheyrði leigumiðlara, eða fasteignasala. ‘Vil ég taka til? Á ég að taka til? Hverju á ég að henda, eða kannski bara setja í geymslu – hafa til taks?’

Þetta var greinilega hálfgerður sóði, en kannski að velta því fyrir sér að bæta úr því. Batnandi manni er best að lifa. Eða hvað? ‘Það er núið og þú,’ hélt röddin áfram, ‘það er búið og nú, þú, þú, þig, mig? Get ég skilið, gast þú skilið, erum við skilin? Hver er kjarninn, hvað er málið, er þetta ekki dautt og grafið, til hvers er þetta allt, hvar er kjarninn ... hvar er hjartað? Hvar slær hjartað? Hvað fær hjartað til að slá?’ Greinilega með áhuga á líffræði, hugsaði ég, hringurinn þrengist.

Röddin seytlaði um æðar mér, knúin áfram af hjartanu, ‘er lífið eitt er það eitt er það eitt er það eitt er það eitt er það eitt ...’ er eitthvað að bila? ‘... ekki tvennt ...’ komið í lag aftur ‘... ekki þrennt, ekki fjórfalt, ekki einfalt – ekki langt, ekki breitt, aðeins eitt.’ Ekki mjög sleipur í stærðfræði, hugsaði ég, kann greinilega ekkert með tölur að fara.

‘Er það mitt, er það ... er það mitt ... er lífið mitt líf ... er lífið mitt líf mitt líf til að lifa hvers vegna hvenær búið hvar byrjaði það eiginlega, ég man ekkert eftir því, er það ekki byrjað ennþá? Sá ég það ekki, þegar það var? Týndi ég því þegar ég hélt á því, missti ég það þegar ég sneri mér við, vissi ég það ekki þá veit ég það nú? Hvenær veit ég? Hvenær skil ég? Hvenær skilur þú? Hvenær skiljum við?’

Stígur ekki í vitið, hugsaði ég, greinilega hálf vitlaus greyið. Skilur aldrei neitt. ‘Heyrir þú í mér?’ – ha, já, reyndar – ‘nei ekki þú, ég’ – hvað ertu að meina, þú eða ég – ‘þar liggur efinn, er þetta ég eða hver – heyri ég í mér?’ – ég heyri – ‘en ég er ekki að tala við þig. Er ég að tala við mig? Hvenær hefur það skilað árangri? Hann hlustar aldrei, lok lok og læs, allt í stáli, hann kann ekki að tala greyið og þaðan af síður að hlusta. Hann hefur misst það besta sem hann átti, hann fær það aldrei aftur, og svo vill hann ekki tala um það. Ekki einusinni við sjálfan sig. Þvílíkur lúser!’

Svona, svona, vertu rólegur vinur. ‘Talað fyrir daufum eyrum. Ekkert pláss í hjartanu, engin sál í miltanu, bólgur í lifrinni, steinar í nýrunum, brundur í heilanum. Ég gefst upp, það þýðir ekki að tala við svona menn. Ef ég vildi bara hlusta. Bara einu sinni. En ég þori það ekki. Ég vil ekki heyra það sem ég segi, enginn getur sært eins mikið og maður sjálfur, og nóg hefur þú nú sært um ævina. Láttu gott heita! Þér fer best að neita.’

Auðveldasta leiðin er náttúrulega bara að gera ekki neitt, segi ég til að róa manninn niður. ‘Er það auðveldast? Þegar þú liggur á dánarbeðinu, ætlar þú þá að segja þetta var auðveldasta leiðin, ég gerði aldrei neitt? Er ekki skárra að segja, ég gerði allt sem ég gat? Ég er ekki fullkominn, ég gat ekki alltaf gert það sem þurfti, en ég gafst aldrei upp, ég gerði það sem ég gat þegar ég gat og ég stefndi alltaf á hamingjuna – er ekki skárra að segja þetta en að segja bara ég slapp svo vel frá þessu lífi, ég gerði nefnilega aldrei neitt?’

Og svona hélt þetta áfram, vinir, lengi, lengi. Hvaðan röddin kom veit ég ekki, en ef þið þekkið einhvern sem þessi lýsing passar við (þykist vera skáld, hugsanlega leigumiðlari eða fasteignasali, hálfgerður sóði með vilja til að bæta sig, með áhuga á líffræði, slakur í stærðfræði, hálf vitlaus en þó skapbráður) látið mig þá endilega vita, hann þarf greinilega á hjálp að halda!

"Miðveturgaman"

Magnþrunginn einþáttungur.

Lífið og tilveran er hjóm eitt
án ástar ...

Sviðið er tómt, í skugga. Inn gengur Bad, stöðvar fyrir miðju, byrjar að ganga fram og aftur. Geisli ljóskarara lifnar, sýnir Dim þar sem hún stendur fremst á sviðinu, snýr mót áhorfendum en gjóar augunum endrum og sinnum að Bad þar sem hann gengur fram og til baka í þungum þönkum. Skyndilega berast hlátrasköll frá hægri, og fótatak.

Bad:	Koma þar tveir í allt of góðu skapi.
Mean:	Hó, Bad, þú fúli fauskur, tempó, tempó!
Ton:	Látt’ann vera, geðvonska smitar.
Dim:	Hann skelfur, hann titrar.
Mean:	Nei, Ton, gleði skal ríkja, vin má ei svíkja,
	stöndum saman allir í einu (þú veist!)
Ton:	Við stöndum saman, félagi.
Bad:	Ég þoli þetta ekki, hver ertu, hvar?
	Mitt hjarta það þráir en fær ekkert svar.
	Þið getið gantast, þið hafið hvorn annan.
	Ég get samgleðst en ekki án tára hlegið
Dim:	Ó hann þjáist – á ég að gefa mig fram?
	Sjá hvort við fáum í losta legið?
Mean:	Þú þjáist, ég hlæ, ég nýt lífsins ójá!
	Hætt’að velta þér uppúr aumingjaskap.
	Statt’upp, hrist’af þér slenið, komdu austur,
	með samvinnu við bannfærum sorg og sút,
	þú getur slegið þér upp – ég þekki hrút ...
Dim:	Til lítils hef ég með orðsins list hann tælt
	ef með hrút hann gerir sig dælt.
Bad:	Ertu vitlaus ma’r! Ég vil dverga eða ekkert!
Dim:	Ekki batnar það!
Bad:	Nema ef ske kynni ... nei, get ég þorað?
	Að vona ég sjá’ana Dim minnar þrár
	þó ekki sé nem’úr fjarska, ég vona
	ég þrái, ég bið, að fá’ana að sjá.
Dim:	Sjúkk!
Tom:	Mean, kondu, förum að spaða.
Mean:	OK – tempó – tempó – jólin eru að koma.
Bad:	Mean, bíddu, ekki vera svona nastí.
	Varstu að meina þetta áðan með hrútinn?
	Minn vinur er orðinn svo þrútinn.
Dim:	Nei, það má ekki verða – hvað get ég gert?
Mean:	Kannski get ég reddað dverg líka!
Ton:	Kondu Mean, svo þrútna langtré sem þvertré.
	Læðumst í burtu og látum sem ekkert sé.
Mean:	Dán, boj, dán.
Dim:	Ég þol’ekki svona dónatal.
	(Stendur upp, snýr sér að sviðinu)
	Strákar!
	Gætið að orðum ykkar! Aðgát skal höfð.
	Nú er nóg komið af tittlingatali.
	Horfið til hjartans,
	látið tilfinningar
	ráða för –
	klæðið mig úr hverri spjör!
	(Byrjar að rífa af sér fötin – Bad og Mean og Ton horfa á með hryllingsblendnum furðusvip)
Bad:	Hver ert þú? Hvað ert þú að vilj’uppá dekk?
	Við erum kannski perrar, en við höfum þó smekk.
Ton:	Við höfðum átt að vera löngu farnir.
Mean:	Bad, þett’er Dim – er hún ekki sem þú hélst?
	Sérðu sál, sérðu hjarta, hvað vildirðu sjá?
	Ég segi þér, þetta er það sem hún er.
	Hvorki meira,
	né minna
	... kannski aðeins minna ...
	... hérumbil helmingur ... tæpur helmingur ...
	Ég meina, innri fegurð, hvar er hún mæld?
	Hvað skiptir mest máli, hvað gefur velsæld?
Bad:	Ég sé hvað þú meinar, ég finn það á mér,
	ef hjartað fær ráðið þá hlýði ég þér.
	(snýr sér að Dim)
	Ó Dim, ég hef þráð þig svo mikið, svo heitt,
	þín tilvist hefur á mig sótt.
	Við skulum elskast í nótt.
	(Þau fallast í faðma)
Dim:	(við Ton, yfir öxlina á Bad) Á ég að hella hann fullan?
Bad:	(við Mean yfir öxlina á Dim) Haltu hrútnum heitum.

Ég er komin – en ég veit ekki hvaðan - þetta var eins og draumur. Tíminn leið, dagarnir leiftruðu hjá, klukkustundirnar runnu í boðaköstum, mínúturnar bylgjuðust fagurlimaðar hver innan um aðra, sekúndurnar voru sem óendanlegar lostastunur.

En ég skulda þér Bad, ég verð að segja þér hvað gerðist, svo þú getir dæmt fyrir þig sjálfur, svo þú vitir hvað berst um í brjósti þessarar litlu konu, þessarar lostahryssu sem elskar þig enn þrátt fyrir allt, sem þráir þig enn og fær þig vonandi senn.

Eins og þú kannski manst þá lagði ég af stað úr borginni seinni part laugardags í leit að mínum Guði, nánar tiltekið húsi Hans, og ég sá fyrir mér sæta og rómantíska smákirkju, svona svartmálaða með torfþaki og litlum en fagurlega sköpuðum turni. En slíkar kirkjur eru því miður ekki auðfundnar og ég keyrði klukkutímunum saman í skammdegisdrunganum leitandi að þeirri titrandi trúarinnar lífsins lind sem Sonurinn ber milli fóta sér.

Skyndilega, ég veit ekki hvar ég var, ég veit ekki hversu lengi ég hafði keyrt í myrkrinu, skyndilega blasti við mér sem mér fannst vera sjálf uppspretta ljóssins, þarna streymdi seiðmögnuð birta út um opnar kirkjudyr og dró mig óstöðvandi til sín, svo undurhlý, svo vonarbjört, svo lofandi, svo lokkandi. Þetta var lítil kirkja, sveitakirkja, uppljómuð en mannlaus með öllu, dyrnar opnar upp á gátt fagnandi veglúnum ferðamanni.

Þarna, Bad, ég get sagt þér, þarna var hann. Þarna beið hann mín, Sonurinn, þarna fann ég Föðurinn, þarna fyllti hinn Heilagi Andi mig. Aftur og aftur. Voru þetta mínútur, klukkutímar, dagar, ár og öld, ég veit það ekki – að lokum féll ég í djúpan alsælissvefn í hnipri fyrir framan altarið, svo uppfull af kærleika Krists að úr mér lak.

Ég vakna við umgang, og verð litið upp að altarinu. Þarna stendur presturinn og snýr baki í mig, kannski hefur hann ekki séð mig, ég flýti mér að standa upp, laga fötin, og sest pen á fremsta bekk. Það fer um mig hrollur, ég var búin að gleyma hversu illa mér er við presta. Þeir eru perrar í þess orðs fyllstu merkingu, pervertar, sannleikshnjóðar, tilveruvargar. Embættisskrúði þeirra ber því vitni. Hefurðu ekki tekið eftir því, Bad, svört hempan er tákn hins svarta djöfulbellis, og hvítur kraginn er sakleysið, æskan, lífið. Höfuð prestsins þar sem það stendur upp úr kraganum táknar hvernig syndarinnar soltni lygavargur hefur rofið sakleysið, þröngvað sér inn í æskuna, hvernig hann drekkur lífið úr tilverunni innanfrá.

En nú tekur kirkjan að fyllast af hljóðum mönnum. Karlmönnum. Lopapeysur, úfið hár, þykkar bómullarskyrtur, uppbrettar ermar, loðnir veðraðir handleggir, stáltær, snjáðar buxur, skimandi augnaráð þeirra manna sem lifa í návist við náttúruna, sem þekkja hennar innstu rök. Hver á fætur öðrum streyma þeir inn, hver um sig tákn og ímynd karlmennskunnar, þeir fylla kirkjuna af sínum heitu, hörðu líkömum, af sínum ilmi sem er þvílíkt fullkomin blanda af tóbaki, sápu og svita að slær út á mig gæsahúð.

Messuhaldið hefst, presturinn tónar en ég finn aðeins fyrir návistinni við þessa karlafjöld, andardráttur minn er orðinn ör og hjartað slær svo fast að blússan gengur í bylgjum yfir brjóstahaldaranum. Ég þoli ekki lengur við, hugsa ég, en skyndilega hefst sálmasöngur og þá lyftist ég enn hærra, ég missi alla stjórn á líkama mínum, dimmar raddir úr karlmannabörkum fylla kirkjuna, undirtónninn er slíkur að grindarbotninn á mér nötrar allur í sympatískri víbrasjón, hver vöðvi míns litla líkama titrar eins og strengur í hörpu alheimsins, sleginn svo undurlétt af vinnulúnum fingrum. Mér sortnar fyrir augum og ég finn hvernig líkami minn lætur undan, ég hugsa nú er ég að deyja, svona er að deyja, Guð leyfðu mér að deyja og koma til þín.

Ég vakna, í myrkri, í kulda – en ég er sæl, ég hef innbyrt þvílíka sælu, þvílíkan unaðshita að hinn ytri veruleiki snertir mig ekki lengur. Ég stend upp, geng útí bíl og keyri sem í leiðslu, ég tapa öllum áttum, tímaskynið er algerlega horfið, skyndilega rakna ég við mér í Ártúnsbrekkunni í síðdegisumferð þriðjudagsins og þá fyrst geri ég mér grein fyrir þessum ytri veruleika, þessari köldu tímans rás, og ég þakka mínum Guði fyrir að ég skyldi, þó ekki væri nema þennan stutta tíma, losna úr viðjum, öðlast frelsi, höndla hamingjuna. Ég var í paradís, Bad, ég var á himnum – en nú er ég komin aftur – og ég bíð þín enn sem fyrr.

Bad minn, jólin er tími ljóss og friðar, fæðingarhátíð frelsarans. Og ég verð bissí fram að jólum, en spöðun á þorra ætti að passa inn í mína annars yfirfullu stefnumótabók.

Annars er ég enn í trúarpælingum, svona hálfgerðri samanburðartrúfræði. Ég fékk svo sterka trúarinnlifun um daginn, ég skelf enn við tilhugsunina, en síðan hef ég legið á bæn nótt eftir nótt og ekkert komið. "Kannski ég ætti að fara í kirkju" hugsaði ég, "sýna smá viðleitni - hann kom til mín, nú kem ég til hans og þannig". En hvar? Segjum svo að ég kíkji í messu á sunnudag, hvar er líklegast að hitta á Jesúm, hvert myndi Hann fara sjálfur ef hann ætlaði í messu?

Auðvitað liggur svarið í augum uppi, þarf ekki annað en bera saman turnana. Til dæmis Kópavogskirkja, kynlaus með öllu. Eða þá Eskifjarðarkirkja, stærsti böttplögg í heimi. Nei, Jesús er enginn perri. Dómkirkjan með sína kurteisu nítjándualdarnýguðfræðiturnspíruómynd er ekki mönnum bjóðandi. Kannski afdankuðum piparjómfrúum, tuldrandi amenorrhoea við prestsins amen. Eða þá Landakot - stelpur, næst þegar þið farið upp á Landakotstún, tékkið þá á turninum – ég meina ferkantaður, afskorinn stubbur, þetta er móðgun!

Langholtskirkja er nú kapítuli út af fyrir sig. Ekki bara einn heldur tveir! En bíðið við – langholt – þegar grannt er skoðað er þetta allt deginum ljósari. Lúther skrifar á spássíu að próförk fyrstu Gútenbergsbiblíunnar: Memo: Zweimal Langholtzen zu Kaufen Dienstag, Flagellatio Session mit Rudolf Deinstag Abend. Þetta er augljóst, langholtz er langt og mjótt prik, forveri kennarapriksins, en þó sveigjanlegri. Á ofanverðri fimmtándu öld voru svona prik oft nefnd flagello, enda minntu þau mjög á hin ítölsku hestakeyri eða píska úr leðri sem þá voru vinsælir. Flagellatio útleggst ‘einn tottar, annar hottar’, en um þetta segir Wittgenstein í einni af minnst lesnu bókum sínum, Selbstimmolationen im Proto-Lutheranismus eftirfarandi (í lauslegri þýðingu): “Þar töldu snemmguðfræðingar sig þurfa djöfulinn út að berja, er þeir fundu sig þjáða af þeirri þrá er til villu telst.” Með öðrum orðum: Þeir voru að lemja úr sér hommaskapinn! Bad, heyrir þú þetta? Langholtzkirche er kirkjan fyrir þig og þína líka!

En þetta var nú svona útúrdúr. Sem ég rúnta þarna um bæinn og ber saman turnana (og ég get sagt ykkur stelpur að ég var orðin vel æst – eins gott að ég er með gúmmímottur) verður mér litið upp og hvað sé ég! Þetta blasti við mér allan tímann, þessi göndull, þessi ofurbellir, þarna á miðju Skólavörðuholtinu. Í eilífri ereksjón, eins og skáldið sagði. Þetta var of gott til að vera satt, hugsaði ég, þarna og hvergi annars staðar mun ég bíða þín Drottinn.

Þetta var of gott til að vera satt. Ég kemst ekki í messu í Hallgrímskirkju á morgun. Ég hef verið útskúfuð og brottræk gerð. Hvað er að þessum organistum, þarna situr hann og leikur sér að þvílíku samansafni af getnaðarstönglum að varla hefur sést annað eins, og getur ekki leyft einni lítilli konu að nálgast Guð himnanna, Soninn og hinn Heilaga Anda, á sinn hátt fyrir framan altarið. Ok, kannski hefði ég átt að sleppa víbraranum, það heyrist svo hátt í honum, en hvað með frygðarstunurnar úr kórnum? Eða píkuskrækina? Þekkja þær sinn Guð eins og ég? Hefur Sonurinn fyllt þær sínum heilaga anda? Nei, ó nei.

En ég hef ekki gefið upp alla von. Ég ætla í messu á morgun, ég ætla að finna mér eina litla getnaðarlega sveitakirkju og láta messa almennilega yfir mér. Einhversstaðar inni í afdölum, í sveitarómantíkinni. Ég verð komin í bæinn annað kvöld og gef skýrslu – ó ég er svo spennt, ég get varla beðið!

Bad minn, ég kynnti mér málið og komst að því að þegar á unga aldri höfðu vinir þínir miklar áhyggjur af kynhneigð þinni og hvert hún stefndi. En þú varst þá svo saklaus og einfaldur og reynslulítill, og ákváðu þeir, þessir vinir þínir sem ég talaði við, að reyna að beina þér inn á réttu brautina. Þeir fengu vinkonu ykkar, unga stelpu sem elskaði þig í laumi, til að taka þátt í þessari leiðréttingu, og auðvitað fylgdust þeir vel með öllu.

“Þetta var í miðri Badmintonæfingu, við sögðum honum að núna skyldi vera almennileg spöðun,” sagði einn vinur þinn mér. “Bad kom inn með spaðann á lofti, stúlkan var við öllu búin en allt fór á versta veg! Aumingja stúlkan hefur aldrei náð sér og starfar nú við þorskseiðarannsóknir.”

Þetta voru rosalegar lýsingar, Bad, ég vissi ekki hvert ég átti að fara, en þetta snart mig djúpt, þetta er falleg saga og hún er ekki búin enn! Þú átt von, Bad, ekki gefast upp! Ég set hér þessa hjartnæmu sögu fram í bundnu máli, það hentar mér alltaf best:

Unaðsstraumur orðum þrunginn,
andagiftin ógurleg.
Funheit skal nú sagan sungin,
sóðalega perraleg.

Hér er frásögn frægðarverka
fryggðarlega afrekuð.
Inn kom Bad með stinnan sterka
standarann í svaka stuð.

Mean og Ton þar mættir voru
missa vildu ei af því
er Bad nú pota skyldi í skoru
skallatotu eineygðri.

Lyndisfögur lostahryssa
lagðist strax í stellingar,
blaut og vot og vildi kyssa
vininn beint á hreðjarnar.

Skyndilega Bad þá beygði,
bognaði og stefnd’á hlið.
Það var ljóst að svikull sveigði
sveinana að leika við.

Sækir enn í sæta drengi
syndir drýgir daglega.
Kenndur ei við kvenmann lengi
kann það lengur varlega.

Læra má af sögu lasta
leiddist kenndin afvega.
Kemur nú til minna kasta
kútung þann að lagfæra.

Bad, Bad, það sem þú hefur þjáðst, ó Bad, ég er búin að gráta samfellt síðan ég sá bréfið frá þér í gær. Lyklaborðið er orðið sleipt af söltum sorgartárum.

Ég veit ég sveik þig, Bad, og þú veist að ég vildi að ég hefði ekki gert það, en þú mátt ekki bregðast svona við, bregðast karlmennskunni, bregðast þínum raunverulegu tilfinningum og kenndum. Ég veit að ég særði þig, en þú þarft ekki að brynja þig gegn tilfinningum þínum með því að þykjast vera eitthvað annað en þú ert.

Þú mátt heldur ekki láta hina strákana stríða þér, Mean og Ton og Stan og hvað sem þeir nú heita. Samkynhneigð er eins og smitsjúkdómur, Bad, hann er læknanlegur. Þetta er bara slæmur vani. Þú getur brotist út úr klyfjum þessa ólifnaðar, Bad, ég veit þú getur það, en þú verður að horfast í augu við sjálfan þig, viðurkenna að þú ert tilfinningavera. Þú hefur svo mikið fram að færa, Bad, það er svo mikið í þig spunnið, þú hefur svo mikla listræna hæfileika, svo mikla greind, svo mikla mannúð. Ekki sóa þessum hæfileikum í að pumpa í morgunmatinn hjá strákunum. Skítt með það þótt þeir kúki kleinuhringjum, það er þeirra mál.

En Bad, það skín líka í gegn hjá þér, þú opinberar þinn innri mann, þínar raunverulegu kenndir, þegar þú talar um að við gætum hist og tekið í spaðana – en fyrst heimtar þú að vita meira um mína persónu. Bad, hvað viltu vita meira? Ég elska þig, er það ekki nóg? Þú spyrð hvort ég tengist Kristilegum söfnuði - það væri þá helst munnsöfnuði. Þú spyrð hvort ég hafi kennt í æðstu menntastofnunum - telst kennderí og uppælelsi á árshátíð FÁ '97 með? Þú spyrð um vísindaáhuga minn – ég hef gert ótal uppgötvanir í rúmfræði og er reiðubúin að miðla þeim til þín við betra tækifæri. Svalar þetta forvitni þinni? Er þetta nóg ha?

Ég hef ráfað einmana sál um myrkviði bloggsins mánuðum saman, leitandi að hinum eina rétta, að manni sem gæti spaðað mig andlega með orðunum einum, og já Bad, þú varst hann, þú berð með réttu titilinn the King of Wet Blogging.

Spaðatorrek:

Örgum voru leiðir
lostungar
er spöðum njóðu
náungar.
Grétu þar meyjar
marglyndan
fráu Bad í gatið
spaðaðan.

Lækna skal hal
af ergelsi
meyjunum verð’ann
að fergelsi.
Lostahross lokk’ann í
lekkelsi
og hnepp’ann í unaðsins
fangelsi.


Orðskýringar:
argur: samkynhneigður
lostungur: gagnknynheigður
njóðu: nudduðu, nutu
marglyndur: fjölhæfur, hæfileikaríkur, (hér) Bad
frá: frétta
spaðaður: (hér) kleinuhringagerð
halur: konungur (sbr. the King of Wet Blogging)
ergelsi: sjá argur
fergelsi: hjásvæfa
lekkelsi: samfarir

Ég svaf ekkert í nótt. Góð vinkona mín sagði mér í gær að ég þyrfti á hjálp að halda. Ég ákvað því að leita hjálpar hjá Guði. Ég lá á bæn í alla nótt og mér líður svo miklu betur í dag.

Ég hef komist að svo mörgu um sjálfa mig. Ég veit að ég er syndug en ég veit líka að náð Guðs er óendanleg, elska Guðs er óendanleg, og í syni hans Jesúm liggur leið syndarans til aflausnar. Ég fel mig í náðarfaðm sonarins.

Jesús, ég bið þig, Jesús, ég opna hjarta mitt fyrir þér. Ég finn að þú lifir, ég þú finn að þú sérð mig, ég finn að þú elskar mig.

Jesús, ég er þín, Jesús, ég opna mig fyrir þér. Ég finn fyrir kærleika þínum, ég finn hvernig blóð lífsins streymir, upprisa holdsins, ég vil að þú sjáir mig, ég vil að þú þráir mig, ég bið að ég fái þig, ó Jesús.

Hvílík nótt, hvílíkar bænir, hvílík uppljómun, hvílík spöðun!

Jesús, ég bið þig, í nótt, aftur í nótt, ég mun bíða þín í nótt, ég mun bíða ykkar þriggja – þríeiningin, þrír í einu í einni.

Þín kirkja þitt tákn, þitt merki
Þar turninn rís, hinn sperrti
Ó Jesús góði besti
Kom til mín í nótt

Ég krýp á bæn, ég bið
Að andi þinn mig fylli
Aftur á bak og út á hlið
Og doggí stæl á milli

Bad, ég þráði þig svo mikið, þú varst sá sem ég vildi fá milli tánna, en nú er það annar, ég hef svikið þig, svikið minningu þína. Geturðu fyrirgefið mér? Ég skammast mín svo mikið, en ég ræð ekki við þessa þrá, þennan losta, ég er lostahross.

Bad, ef þú aðeins sæir hann myndir þú skilja - Bad, ef þú aðeins vissir hvernig mér líður þá myndir þú jafnvel fyrirgefa mér. Ekki hugsa illa til mín, Bad minn, ég er bara lítil kona og þessi þrá, þessi kláði, þetta holrúm sem ég verð að fylla - ég var að bíða eftir þér, Bad, elsku Bad, en svo birtist hann, augu okkar mættust, orðlaus störðum við hvort á annað, við vorum sem tvær einmana sálir sem hafa ráfað um eyðimörk ófullnægðra þráa um ómunatíð, elskendur sem aldrei nutust - "upp af leiðum þeirra uxu lundar tveir, uppaf miðri kirkjunni mætast þeir, þeim var ekki skapað nema að skilja" - við vorum sem Tristan og Ísold, sem Rómeó og Júlía, hefðu þau hist eftir að hafa misst hvort annað og þráð í hundrað ár.

Þvílík nótt. Þvílík gleði, þvílík fullnæging minna innstu langana, þvílíkur unaður, þvílík spöðun!

Bad, fyrirgefðu mér, Bad, reyndu að finna það í hjarta þér að gleðjast með mér, Bad, ekki hata mig, ekki fyrirlíta mig, ég gat ekki annað, þetta var sterkari en ég, ó Bad ég vildi að ég væri ekki svona en ég fæ ekki við það ráðið, ég mun alltaf elska þig Bad, ég mun alltaf minnast þeirra stunda sem við áttum saman, þú átt þér stað í hjarta mér, frátekið pláss í huga mér, eilítinn skammt af ást minni, bakherbergi í píkunni.

líf mitt og tilveran öll snýst um eitt
að elska og þrá
ef ég má